dinsdag 22 maart 2016

Camera Obscura van Hildebrand

In dit tijdperk van geavanceerde technologie heeft social media een gewaarborgde plek gekregen in ons bestaan. Facebook, Twitter, Instagram en Snapchat bieden iedereen de mogelijkheid om alle geheimen en privézaken te delen met de buitenwereld. Alles wordt blootgelegd om het maximaal aantal likes, hearts en retweets weer te behalen. Wil je echt iets weten over het leven van een ander? Je hoeft alleen maar iemands timeline door te scrollen om er achter te komen.

Camera Obscura van Hildebrand bood het publiek screenshots uit het leven van de mensen in de negentiende eeuw. De combinatie van essays en korte verhalen geeft ons een unieke kijk op de maatschappij door de lens van Nicholaas Beets.

Het concept is ongelofelijk cool, daar niet van. Maar al na een paar pagina’s, heb ik als middelbaar schoolmeisje er al genoeg van. Wat een taalgebruik! Deze man weet er geen einde aan te breien. Vooral de essays zijn ongelofelijk langdradig. Doordat Beets elk detail tot in de eeuwigheid blijft omschrijven kon ik mijn hoofd er met moeite bijhouden.

Deze langdradigheid valt extra op doordat hetzelfde scenario zich keer op keer afspeelt. In elk los verhaaltje komt wel een visite van pas. Wil Beets hiermee zeggen dat mensen elkaar vaak bezochten? Het is allemaal zo verschrikkelijk alledaags.

Al had ik deze hele blogpost kunnen vullen met wat ik niet leuk, interessant of spannend genoeg vond aan dit boek: het is en blijft een meesterwerk .

Om maar eens te beginnen met de titel: een geniaal metafoor. Dit is hoe een camera obsura werkt: licht valt op een lens waarna het ondersteboven wordt geprojecteerd op een scherm. Een schilder kon dit beeld dan simpelweg overschilderen maar moest het dan in zijn hoofd wel 180 graden draaien. Dit is precies wat Beets ook heeft gedaan. Zijn meesterwerk is zijn draai op zijn persoonlijke belevingen in dit tijdperk.

Het krachtigste aan de roman is dat het een keiharde confrontatie is, vooral in de tijd toen het uitkwam. Het feit dat hij zich niet teruggetrokken voelde om bepaalde onderwerpen aan het licht te brengen, vind ik heel knap. Hij laat onder andere zien hoe oppervlakkig de rijken zijn en hoeveel waarde zij hechten aan schijn. Dit onderwerp is natuurlijk al vele malen besproken in de Nederlandse en buitenlandse literatuur. Hiertoe beperkt Beets zich dan ook niet en richt zich daarnaast ook bijvoorbeeld op de moeilijkheden en sociale status van mensen met een lichamelijke handicap.


Camera Obscura is inmiddels al bijna twee eeuwen geleden uitgekomen en dat merk je. Toch zou je maar moeten doorbijten, want deze roman hoort nu eenmaal bij één van de grote Nederlandse literaire werken. Ik heb zeker moeite gehad om dit boek te lezen, maar ik ben blij dat ik er aan ben begonnen en het ook heb uitgelezen.



Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen